Steun ons en help Nederland vooruit

vrijdag 5 november 2021

De processen van het leven

Voorzitter,

De klok ging een uurtje terug en het weer buiten werd een stukje guurder. Dan weet je dat  het ene seizoen het stokje overneemt van het andere. De wisselingen van de seizoenen zijn
een vaststaand gegeven. En dat na een jaar waarin we opnieuw moesten accepteren dat heel veel vanzelfsprekendheden er juist even niet zijn. Deze week opnieuw geen paardengetrappel
in de nachtelijke straten van Hedel. Een leeg plein in Kerkdriel; geen kermis afgelopen zomer. Zo veel normale processen van ons leven lagen stil in de maanden die nu achter ons liggen.
Het is en was een gemis. Maar niet zo’n groot gemis als dierbaren die een ieder van ons wellicht zijn ontvallen als gevolg van de pandemie. Het is een verlammende tijd.


We moeten door, ook de gemeente kent zo zijn processen, en één heel belangrijke daarvan is het behandelen van de Programmabegroting. Mij valt de eer te beurt namens D66 Maasdriel
voor de vierde maal onze Algemene Beschouwingen te presenteren. Wij brengen graag de complimenten over aan wethouder JanHein de Vreede en zijn team voor het presenteren van
een heldere en vooral gezonde financiële huishouding. Dat is geen vanzelfsprekendheid in gemeenteland, dat de zaken financieel op orde zijn. Tegelijk is er ook lef om te investeren en
ik waardeer dat de gemeenteraad daarin zijn rol pakt. Met besluiten over het Kasteelplein in Hedel bijvoorbeeld. Twee weken geleden nog deed de gemeente een ronkend persbericht de
deur uit: de Zuidelijke Ontsluitingsroute komt eraan! De Wordenseweg in Kerkdriel is besproken. Er komen komborden bij elk buurtschap in Maasdriel, want we letten zelfs op de
kleintjes! Gigantische investeringen. Om Dagobert Duck te quoten, “vierkante stuivers rollen niet”, maar gelukkig zijn de stuivers van onze wethouder rond.

Voorzitter, de laatste weken ben ik in de ban geraakt van een vaak gebezigde term: processen. Dat kan heel klinische zaken betreffen, maar in contrast komen ook binnen het romantische leven processen voor die ons logisch in de oren klinken. Je ontmoet iemand, de liefde groeit en dan besluit je met elkaar in het huwelijksbootje te stappen. Dat heb ik zelf afgelopen zomer  gedaan en dat was een heel feestelijke gebeurtenis. Mooi ook om de processen binnen dit gemeentehuis van dichtbij mee te mogen maken. Daar hebben mijn vrouw en ik alleen maar  complimenten voor over. Zij is van buitenlandse afkomst en sinds een jaar permanent inwoner  van Maasdriel. In zon situatie heb je iets meer begeleiding nodig met allerlei documenten. Dat is uitstekend gegaan, zodat we snel alle energie konden steken in het kiezen van een prachtige locatie en een BABS (= buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand).

Een huwelijk aangaan met een buitenlandse partner betekent ook dat je veel gasten van over  de grens ontvangt. En dit, voorzitter, is iets heel moois om mee te maken. Want wij kregen
nadat iedereen weer op honk terugkeerde zoveel complimenten over Nederland, over de  gastvrijheid in Maasdriel, en zelfs sentimenten van heimwee naar ons groene gras, de frisse
lucht, het lekkere eten. Pas als je door de ogen van vreemdelingen kijkt zie je weer hoe mooi onze eigen leefomgeving is. Het zou goed zijn om daar vaker bij stil te staan.


Een opvallende anekdote van afgelopen jaar wil ik u niet onthouden. Mijn partner is in de zomer van 2020 geland in Nederland en direct actief gaan zoeken naar een baan. Dat viel bar
tegen, in eerste instantie. Toen we voor de keuze stonden hoe zij haar achternaam wilde gaan voeren na ons huwelijk, kreeg ze een ingeving. “Wat als ik nu eens jouw achternaam gebruik
in mijn sollicitaties, in mijn CV en op LinkedIn?” Het werd een pijnlijke confrontatie van hoe onze processen nog zijn ingericht op (hopelijk) onbewuste parameters. Met haar buitenlands
klinkende achternaam kreeg mijn partner nog geen telefoontje. Vanaf het moment dat ze zich als Van Engelen presenteerde, mocht ze op drie gesprekken komen en had ze na twee weken
een baan. Ik hoef het niet eens te overdrijven. Natuurlijk zijn we daar blij mee, maar het geeft wel te denken. Graag wil ik aan de wethouder vragen hoe we dit soort processen en patronen
doorbreken bij instanties als Werkzaak. Want het verhaal van mijn vrouw is echt niet uniek. We beschikken over zoveel menselijk kapitaal waarvan de samenleving kan profiteren, dat het zonde zou zijn als mensen gedemotiveerd raken omdat ze niet gevraagd worden bij te dragen. En dat alleen omdat hun naam niet Nederlands klinkt? Dat niveau moeten we ontstijgen om te transformeren naar een echte inclusieve samenleving, in woord en daad.

Voorzitter, de energietransitie is natuurlijk ook een proces. Soms verloopt het moeizaam en dat komt niet alleen omdat het complexe materie is maar ook omdat inwoners van gemeente
en regio zich verzetten tegen wat (hopelijk) tijdelijk noodzakelijk kwaad is. De zichtbaarheid van besluiten neemt met de maand toe. Of je nu naar Deil, Zaltbommel of Den Bosch kijkt, je
ontkomt er niet aan om overal een paar windmolens te spotten. Het zijn er nogal wat, ons landschap verandert ingrijpend. Het begint te wennen dat als ik ’s avonds uit mijn zolderraam
over de Maasdijk richting Bokhoven kijk, ik witte wieken zie draaien. De komst van windmolens verplicht ons tot de taak om goed te informeren, want onbekend maakt
onbemind en ook angstig. Daarover zijn in het RESproces gelukkig afspraken gemaakt en ook lokaal betrokken partijen zoals Bommelerwaar blijven ijveren voor transparante
informatievoorziening. Wat zijn de invloeden van deze kolossen op de drempel van onze woonplaatsen? En bovenal, hoe voorkomen we dat we overvallen worden door steeds maar
weer nieuwe plannen, zoals de inwoners van Ammerzoden en Well overkwam toen zij lucht kregen van een initiatief in Heusden? Die ontsluiting van informatie moet beter! Ook op een
paar niveautjes lager dan de windmolen wil D66 een betere informatievoorziening. Wij  moeten als gemeente de taak op ons nemen om transparanter te zijn. Informatie kan wel
netjes op internet staan, maar daarmee zit ons werk er niet op, ook al zegt de wet van wel.  Het proces is niet altijd belangrijker dan de menselijke maat. Daarachter moeten we ons niet
willen verschuilen. Dat is niet de gemeente waar D66 voor wil staan. Daarom stellen wij in een motie voor bekendmakingen zoals vergunningen weer op papier te publiceren in de krant.

De windmolens zijn genoemd dus we zijn aanbeland in het duurzame hoekje van mijn  Algemene Beschouwingen. We discussiëren vaak over de klimaatcrisis, en sommige mensen
spreken alsof die nog op ons af komt. D66 wil absoluut niet de angstprofeet uithangen want wij zijn liever constructief en positief, maar als wij het journaal kijken dan zien we toch echt
dat de crisis gaande is. Elke dag weer. Hoog water, overstromingen, valwinden, windhozen, slachtoffers onder mensen en dieren. Van Leersum en Limburg tot Sicilië en Californië. Maar,
de karavaan is wél op gang om het tij te keren, ik wens het glas halfvol te zien. Neem  bijvoorbeeld de toename in verkopen van elektrische auto’s. Dat brengt nieuwe uitdagingen
met zich mee, want hoe en vooral waar laden we die dingen op? Misschien door laadpunten  te integreren in bestaande infrastructuur. De gemeente Arnhem gaat ze verwerken in
lantaarnpalen; een bericht dat onze aandacht trok. D66 stelt in een motie voor te onderzoeken  of we dit fenomeen ook naar Maasdriel kunnen halen voor onze nieuwbouwwijken.

Voorzitter, ik kom tot de afronding van mijn Algemene Beschouwingen. Voor de vierde keer  heb ik ze uitgesproken namens mijn partij, na vandaag gaat het vizier dus langzaam ook op
maart 2022, als er verkiezingen zijn en de samenstelling van deze raad weer opgefrist wordt.  Een gezond proces, een democratisch proces. D66 is uiteraard druk bezig de lijst en het
programma samen te stellen, maar het moet mij van het hart dat dit niet vanzelf gaat. De  verruwing in de maatschappij, de algehele reputatie van de politiek, het maakt van het vinden
van kandidaten een intensiever proces. Als ik terugkijk op de afgelopen vier jaar is mij een kogel in het hoofd gewenst omdat ik vond dat we barmhartig moeten zijn voor vluchtelingen.
Ik ben een gezwel genoemd, alleen maar omdat D66 pleit voor bepaalde oplossingen om deze wereld netjes door te geven aan de volgende generatie. Of je bent simpelweg een SS’er, een
D666’er, of één van die andere stoere vondsten die meelijwekkende mensen meestal via hun toetsenbord de wereld in sturen. Het sterkt mij in de overtuiging dat wij nieuwe politiek, nieuw
leiderschap moet voorstaan, gebaseerd op ratio, gebaseerd op fatsoen, gebaseerd op samenwerking. Aan die idealen blijft D66 Maasdriel loyaal, nu, en als het ons gegeven is, ook
weer in de volgende raadsperiode. Wie zich wil aansluiten, is van harte welkom!


Dank u wel.

Tom van Engelen
Raadslid D66 Maasdriel